สูตรคำสั่งสี่ส่วน และการให้บอทเสนอก่อนลงมือ

ภาค 0 · ชั่วโมงแรกกับบอท

สิ่งที่บอทขาดไม่ใช่ความสามารถ แต่คือขอบเขตของงานที่คุณบอกกับมัน

บทที่แล้วคุณจัดบ้านให้บอทสามช่อง และได้ไฟล์สไตล์เพจที่มันเปิดอ่านก่อนเขียนได้ ถ้าตอนนี้คุณพิมพ์ว่าเขียนโพสต์ให้หนึ่งชิ้น บอทจะทำให้ได้ แต่ได้ข้อความที่อ่านรู้เรื่องและไม่มีใครเป็นเจ้าของ เพราะคำสั่งของคุณยังไม่ได้บอกว่าอยากได้อะไร หน้าตาอย่างไร และอะไรที่ห้ามแตะ คำสั่งที่ยาวแล้วก็ยังพังได้เช่นกัน เพราะคนส่วนใหญ่เขียนบริบทกับความอยากอย่างเดียว ส่วนที่ขาดไปคือข้อห้าม ซึ่งเป็นส่วนที่บอกว่าห้ามแตะอะไร และห้ามทำอะไรกับของที่คุณเป็นเจ้าของ สูตรที่เล่มนี้ใช้มีสี่ส่วน คือ บริบท งานที่ต้องการ รูปแบบผลลัพธ์ และข้อห้าม แต่ละส่วนแก้อาการที่คุณจะเจอจริง ถ้าขาดส่วนไหน อาการของส่วนนั้นจะกลับมาทันที อีกเรื่องที่ต้องมาคู่กันคือการให้บอทเสนอก่อนลงมือ งานเขียนโพสต์มีตัวเลือกที่คุณต้องตัดสินใจเองสองจุด คือจะเล่าเรื่องไหน และจะเล่าจากมุมไหน ถ้าปล่อยให้บอทเลือกทั้งสองจุด คุณจะได้ร่างที่ถูกต้องและไม่มีใครอยากโพสต์

ฉันทำเพจเรื่องร้านกาแฟเล็กแถวสี่แยก อยากได้โพสต์ที่คนอ่านแล้วอยากแวะร้าน ขอสั้น ๆ หน่อย อยากได้แบบเป็นกันเอง ไม่เหมือนโฆษณา ใช้ภาษาไทยธรรมดา ประมาณนี้แหละ ช่วยเขียนให้ห้าชิ้นเลย

ส่งข้อความนี้เข้าไปในแชต แล้วอ่านสิ่งที่กลับมาจนจบก่อนพิมพ์อะไรเพิ่ม ให้สังเกตหกอย่าง หนึ่ง มันถามว่าจะเล่าเรื่องอะไร หรือเลือกหัวข้อเองทั้งห้าชิ้น สอง มันเลือกเรื่องที่คิดว่าน่าสนใจเองหรือเปล่า สาม ทุกเรื่องมีลิงก์ต้นทางให้เปิดตรวจไหม หรือเขียนขึ้นเองจากคำว่าร้านกาแฟ สี่ มันแตะไฟล์ในโฟลเดอร์ของคุณหรือเปล่า โดยเฉพาะแฟ้มเพจที่คุณเพิ่งจัดไว้ ห้า มันบอกไหมว่าจะเก็บร่างไว้ที่ไหนให้คุณอ่านทบทวน หก ถ้ามันเขียนจนเสร็จในคำสั่งเดียว คุณจะแก้อะไรได้บ้าง

ห้าสิ่งที่หายไปจากคำสั่งที่ไม่มีข้อห้าม

• มันเลือกเรื่องและมุมให้ทั้งห้าชิ้นคำว่าอยากได้โพสต์ที่คนอ่านแล้วอยากแวะร้าน ไม่ได้บอกว่าจะเล่าเรื่องอะไร บอทจึงเลือกเรื่องที่มันคิดว่าน่าสนใจ ซึ่งมักไม่ใช่เรื่องที่อยู่ในหัวคุณ คุณจะได้ร่างที่ถูกแต่ไม่ตรงกับที่อยากเล่าจริง ๆ
• มันเขียนเสร็จทั้งห้าชิ้นในคำสั่งเดียวยิ่งคำสั่งยาวมากเท่าไหร่ ยิ่งเปลี่ยนใจยากเท่านั้น งานที่ยังไม่เริ่มยังแก้ได้ทันที งานที่เขียนแล้วต้องรอแก้ทีหลัง
• ไม่มีลิงก์ต้นทางให้ตรวจถ้ามันเขียนเรื่องขึ้นเองจากคำว่าร้านกาแฟ เนื้อหาจะเป็นสิ่งที่ไม่มีใครพูดถึงจริง เช่น ตัวเลขยอดขายของร้าน ที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง ทุกชิ้นที่ได้ต้องมีลิงก์ต้นทาง เพื่อให้คุณเปิดตรวจได้เร็ว ๆ
• มันเขียนทับของที่คุณเป็นเจ้าของคอมของบอทคือที่เก็บของจริงที่คุณเพิ่งจัดเอง ถ้าไม่มีข้อห้าม บอทจะถือว่าทุกอย่างในนั้นเป็นของที่มันจัดการได้ รวมถึงไฟล์สไตล์เพจที่คุณแก้จนพอใจแล้ว
• มันไม่บอกว่าจะเก็บร่างไว้ที่ไหนของที่อยู่ในแชตจะหายไปเมื่อคุณเลื่อนขึ้นไป ร่างโพสต์ที่จะใช้ต่อในบทที่ 9 และ 10 ต้องเป็นไฟล์ที่เปิดอ่านซ้ำได้ทุกวัน

บริบท        คุณเป็นใคร งานนี้อยู่ในบริบทอะไร ใช้ของที่มีอยู่ที่ไหน
งานที่ต้องการ  อยากได้อะไร ให้ทำอะไร เรียงตามลำดับ
รูปแบบผลลัพธ์ ได้อะไรกลับมา หน้าตาเป็นยังไง
ข้อห้าม      ห้ามทำอะไรเด็ดขาด ห้ามแตะไฟล์ต้นฉบับ

กติกาที่ต้องจำจากบทนี้ไปตลอดทั้งเล่ม
  สั่งให้เขียนไฟล์ที่ไหน ต้องเป็นผลงานเสมอ
  ห้ามสั่งให้แก้ ลบ หรือเขียนทับไฟล์ใน แฟ้มเพจ และ คลังคำสั่ง
  ไฟล์เข้าแฟ้มเพจได้เมื่อคุณสั่งย้ายเท่านั้น

จากบทนี้ไป อีกสิบเอ็ดบทจะไม่อธิบายโครงนี้ซ้ำอีก คุณจึงรู้ทันทีว่าท่อนไหนคืออะไร

อ่านข้อเสนอของบอทให้เป็น ก่อนสั่งให้เขียน

1. 1

   เลือกเรื่องที่เกี่ยวกับคนอ่านของคุณจริง

   อย่าเลือกเพราะตัวเองสนใจอย่างเดียว ถ้าคุณอยากรู้เรื่องนั้นจริง ให้เขียนเองดีกว่า ทดสอบง่าย ๆ ว่าคุณอธิบายได้ไหมว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับคนอ่านเพจคุณยังไง ถ้าอธิบายไม่ได้ในหนึ่งบรรทัด ให้ตัดทิ้ง

2. 2

   เลือกมุม ไม่ใช่แค่เลือกเรื่อง

   เรื่องเดียวกันเขียนได้หลายมุมและได้ผลต่างกันมาก ลองอ่านมุมที่บอทเสนอ แล้วถามว่ามุมไหนที่คุณเองอยากอ่านต่อ มุมนั้นมักตรงกับมุมที่คนอ่านเพจคุณอยากอ่านต่อ

3. 3

   ตอบคำถามที่มันถามทีละข้อ แล้วสั่งสั้น ๆ ว่าให้เขียน

   ไม่ต้องอธิบายวิธีเขียนยาว ๆ เพราะไฟล์สไตล์เพจทำหน้าที่นั้นแล้ว ให้บอกแค่เรื่องไหน มุมไหน แล้วขอเขียน

4. 4

   อ่านร่างแล้วเทียบกับสไตล์เพจของคุณเอง ด้วยตา

   เปิดไฟล์สไตล์เพจวางข้างกับร่างที่ได้ แล้วดูสามอย่าง ความยาวที่คุณยอมเขียนจริงหรือไม่ มีประโยคไหนที่ดูเหมือนตัดมาจากต้นฉบับ และมีมุมที่เป็นของคุณจริงไหม ถ้าข้อไหนไม่ผ่าน ให้บอกตรง ๆ ว่าตรงไหนแล้วสั่งแก้

สั่งยาวแต่ไม่มีข้อห้าม กับ สูตรสี่ส่วน

สามอย่างที่ต้องทำก่อนปิดบทนี้

• ทำส่งคำสั่งแรกเพื่อขอตารางเรื่องและมุม แล้วเลือกหนึ่งเรื่องหนึ่งมุม จากนั้นสั่งเขียนร่างจริง แล้วเปิดไฟล์ที่ได้อ่านจนจบ
• จดก๊อปสูตรสี่ส่วนเก็บไว้ในคลังคำสั่งเป็นไฟล์จริง แล้วเติมคำตอบของคุณลงในช่องว่างของคำสั่ง
• สังเกตสังเกตว่าคุณลืมเขียนส่วนไหนในคำสั่งที่เพิ่งส่งไป อาการที่ได้กลับมาตรงกับห้าข้อที่อยู่ข้างบนข้อไหน