เว็บไซต์บริษัทที่ขายของยาก ระดับ Stripe

ผ่าให้ดูทีละท่อน

prompt ตัวนี้ไม่ได้ยาวเพราะอยากยาว — ทุกท่อนมีหน้าที่ ตัดออกท่อนไหนก็พังคนละแบบ

1. 1

   ของที่ใช้เทียบต้องจับต้องได้

   “at the level of Stripe (stripe.com)—that same way a complicated business is made obvious on one screen”

   เว็บบริษัทเป็นงานที่ “สวยแบบไม่ผิด” ได้ง่ายที่สุด ของที่ใช้เทียบจึงต้องล็อกด้านที่ให้เทียบไว้ที่ความเข้าใจง่าย ไม่ใช่หน้าตา — ไม่งั้น critic จะไปไล่ลอกสีกับ gradient แทนที่จะลอกวิธีอธิบายของยาก

   ถ้าไม่มีของจริงให้เทียบ agent จะตัดสินเองว่า “ดีแล้ว” ตั้งแต่รอบแรก

2. 2

   ให้ agent แตกงานเอง

   “Break the site into the smallest pieces that can be improved and judged on their own—you decide what the pieces are, not me”

   ห้ามสั่งว่าจะมีกี่หน้า หน้าไหนบ้าง — พอสั่งเอง เราก็ได้เว็บเท่าที่นึกออกตอนพิมพ์ประโยคนั้น ซึ่งแทบทุกครั้งคือ hero หนึ่งอัน การ์ดสามใบ แล้วจบ

   บอกเป้า ไม่บอกวิธี — พอสั่งสถาปัตยกรรมเอง เราก็ได้แค่เท่าที่เรานึกออก

3. 3

   กระจาย sub-agent

   “Fan out sub-agents and have sub-agents tackle each one individually”

   หน้าของแต่ละกลุ่มลูกค้า หน้าอธิบายแต่ละ solution หน้าแนะนำบริษัท ทางติดต่อทีมขาย — แยกกันปรับได้จริงและทำขนานกันได้เต็ม ๆ

   ชิ้นเล็กที่แยกตัดสินได้ ทำขนานกันได้ และพังทีละชิ้นโดยไม่ลากตัวอื่นลง

4. 4

   critic แยกตัว

   “a separate sub-agent with fresh context open the actual running site and read it as a buying manager would, never the builder's summary”

   คนที่ตัดสินใจซื้อ “อ่าน” ไม่ใช่แค่ “ดู” — critic จึงต้องเปิดเว็บจริงแล้วอ่านทั้งหน้าแบบคนกำลังชั่งใจ ไม่ใช่รับสรุปจากตัวที่สร้างเอง

   คนสร้างตรวจงานตัวเองแล้วให้ผ่านเสมอ — critic ต้อง context ใหม่และดูของจริง

5. 5

   ทำให้ครบก่อน แล้ววนจนชนะ

   “nothing goes back for polish until every piece is there. Only then start comparing, and don't stop until each critic is utterly wowed when compared with actual Stripe pages. It should compare them side by side blind and say which company a buyer would trust enough to contact today”

   รอบแรกขอแค่ทุกหน้ามีจริงและเดินดูได้จนจบ ยังไม่ต้องขัดหน้าแรกให้เนียนจนกว่าหน้าอื่นจะมี แล้วค่อยเปิดรอบเทียบ · เกณฑ์เดียวที่วัดเว็บบริษัทได้จริงคือ “กล้าติดต่อไหม” ไม่ใช่ “สวยกว่าไหม” — คนดูของสองอันวางคู่กันแล้วตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องเดาใจใคร

   ขัดชิ้นแรกจนเนียนแล้วค่อยไปชิ้นต่อไป แปลว่าหมดแรงตั้งแต่ของยังไม่ครบ · และกำหนดจำนวนรอบเมื่อไหร่ ก็ได้ของเท่าที่รอบนั้นพอดี ไม่ใช่เท่าที่ดีพอ

6. 6

   เห็นความคืบหน้า + สั่งรันจริง

   “no logos or testimonials borrowed from real companies”

   ข้อจำกัดที่โจทย์บังคับ อยู่ย่อหน้าเดียวกับเงื่อนไขภาษาไทยและจอเดสก์ท็อป: เนื้อหาสมมติได้และต้องสมจริง แต่ห้ามหยิบโลโก้หรือรีวิวของบริษัทจริงมาแปะ เพราะเว็บแบบนี้ถูกเอาไปเสนอลูกค้าต่อทันที

   เห็นงานงอกระหว่างทาง กับบรรทัดสุดท้ายที่บอกให้รันแบบ agent จริง ไม่ใช่แชทธรรมดา