สูตรคำสั่งสี่ส่วน ภาษากลางที่ทั้งเล่มใช้เหมือนกันทุกบท

ภาค 0 · ชั่วโมงแรกกับบอท

คำสั่งที่ยาวแล้วยังพังได้ เพราะขาดคำว่าห้าม

บทที่แล้วคุณสั่งแล้วบอทเกิดเรื่องที่คุณไม่ได้ขอ คราวนี้สัญญาทางแก้คือ สั่งยาวขึ้น เขียนบริบท อธิบายว่าอยากได้อะไร บอกหน้าตาที่ต้องการ ผลที่ได้คือหน้าตาดีขึ้นจริง แต่ยังพังอยู่เสมอในจุดเดียว จุดที่พังคือไม่มีใครบอกว่าห้ามทำอะไร ของเดิมของคุณในบทที่แล้วเป็นของจริง ภาพที่คุณเลือกเอง บทที่คุณพิมพ์เอง คำสั่งที่คุณใช้แล้วได้ผล สิ่งเหล่านั้นอยู่บนคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวกับที่บอททำงาน และไม่มีสำเนา สูตรที่เล่มนี้ใช้มีสี่ส่วน บริบท งานที่ต้องการ รูปแบบผลลัพธ์ และข้อห้าม แต่ละส่วนแก้อาการที่คุณจะเจอจริง ถ้าขาดส่วนไหน อาการของส่วนนั้นจะกลับมาทันที คนที่เขียนบริบทยาวที่สุดในโลกแต่ลืมข้อห้าม จะเจอปัญหาเดียวกับคนที่พิมพ์สั้นหนึ่งบรรทัด ส่วนที่คนข้ามบ่อยที่สุดคือส่วนสุดท้าย เพราะงานของเราทำกับไฟล์จริงบนคอมเครื่องที่แชร์กัน การลืมเขียนข้อห้าม แปลว่าคุณกำลังหวังว่ามันจะไม่แตะเอง ซึ่งเป็นการหวังที่ไม่มีอะไรรองรับ บทนี้ยังประกาศเรื่องที่สำคัญอีกข้อคือปลายทางของไฟล์ จากนี้เป็นต้นไป ทุกคำสั่งที่สั่งให้บอทเขียนไฟล์ ปลายทางคือโฟลเดอร์ผลงานเท่านั้น และคุณเป็นคนย้ายด้วยมือหลังอ่านจบ ก่อนอื่น ลองแบบที่คนส่วนใหญ่เขียนเมื่อสั่งยาวดูว่ามันหายจากตรงไหน

ฉันเปิดร้านกาแฟเล็กแถวบ้าน อยากทำคลิปแนะนำร้านให้คนแวะมากิขึ้น อยากได้คลิปที่สั้น ไม่ยาวเกินไป ดูเป็นธรรมชาติ ไม่เหมือนโฆษณา ใช้ภาพจริงของร้าน และมีเสียงพากย์ภาษาไทย ถ้าทำได้ก็ใส่เพลงเบา ๆ ท้ายคลิป อยากได้ภาพวิธีชงกาแฟสักสองถึงสามภาพ ประมาณนี้แหละ ช่วยทำให้หน่อย

ส่งคำสั่งนี้เข้าไปในแชตของบอท แล้วอ่านสิ่งที่มันทำให้ครบก่อนพิมพ์อะไรเพิ่ม นี่คือการทดลอง ดูห้าอย่าง หนึ่ง มันแตะชื่อไฟล์ที่คุณตั้งเองในโฟลเดอร์คลิปของฉันหรือเปล่า สอง มันย้ายหรือเขียนทับอะไรที่มีอยู่แล้วไหม สาม มันแจ้งค่าใช้จ่ายหรือไม่ก่อนใช้เครื่องมือที่ต้องจ่ายเงิน สี่ ที่บอกว่าอยากได้เสียงพากย์ มันได้เสียงที่คุณเตรียมไว้หรือสร้างใหม่เอง ห้า พอได้ไฟล์แล้ว มันอยู่ในโฟลเดอร์ไหน คุณหาเจอในสองสามนาทีไหม

ห้าอาการที่เกิดจากการขาดสี่ส่วนพอดี

• บริบทครบ แต่ไม่มีข้อห้าม คำสั่งยาวที่สุดก็พังได้คุณบอกได้ครบว่าอยากได้คลิปแบบไหน แต่ไม่ได้บอกว่าอะไรห้ามแตะ บอทจึงถือว่าทุกอย่างในคอมเครื่องนั้นเป็นของที่มันจัดการได้ รวมถึงไฟล์ที่คุณตั้งชื่อเองเมื่อวาน
• งานที่ต้องการกว้าง เพราะบอกแค่อยากได้คลิปดี ๆคำว่าคลิปดี ๆ สำหรับบอทแปลได้หลายร้อยแบบ มันจะเลือกแบบที่ตัวเองคิดว่ามาตรฐาน แล้วคุณจะได้คลิปที่ไม่มีใครเคยเห็น ยิ่งบอกว่าจะเอาไปลงที่ไหนและคนดูคือใคร มันยิ่งตรงกับคุณขึ้น
• รูปแบบผลลัพธ์ไม่ถูกระบุ หน้าตาจึงไม่เหมือนเดิมสองรอบติดครั้งนี้ได้ตาราง ครั้งหน้าได้หัวข้อย่อย ครั้งที่สามเป็นย่อหน้า พอหน้าตาไม่คงที่ คุณก็เอาคลิปของเดือนนี้ไปวางเทียบกับเดือนที่แล้วไม่ได้
• ของที่ไม่มีอยู่จริง ถูกเติมให้เนียนจนจับไม่ได้ถ้ามันหาเสียงที่คุณไม่ได้เตรียมไว้ไม่เจอ มันจะหาเสียงอื่นมาให้ แล้วไม่บอกคุณว่าเปลี่ยนไป นี่คือจุดที่คนเริ่มเชื่อคลิปของตัวเองน้อยลงเรื่อย ๆ
• ปลายทายังไม่บอก ไฟล์เลยไปนอนผิดที่พอมันเขียนไฟล์เสร็จ มันจะวางตามที่มันคิดว่าเหมาะ ซึ่งมักไม่ใช่ที่คุณจะไปหาเจอ คุณอาจต้องถามว่าอยู่ตรงไหน

คลิปของฉัน/   ต้นฉบับของคุณเอง ห้ามแตะในทุกคำสั่ง
คลังคำสั่ง/    คำสั่งที่ใช้แล้วได้ผล เก็บชุดละเรื่อง
ผลงาน/       ปลายทางของทุกไฟล์ที่บอทเขียน เท่านั้น

กติกาข้อเดียวที่ต้องจำจากบทนี้
  สั่งให้เขียนไฟล์ที่ไหน ต้องเป็นผลงานเสมอ
  ห้ามสั่งให้เขียนทับหรือย้ายไฟล์ใน คลิปของฉัน และ คลังคำสั่ง เด็ดขาด
  คุณเป็นคนย้ายไฟล์จากผลงานเข้าคลิปของฉันเอง หลังอ่านจบทุกบรรทัด

จากบทนี้ไป อีกยี่สิบสามบทจะไม่อธิบายโครงนี้ซ้ำอีก ทุก prompt ในเล่มเขียนปลายทายเป็นผลงานและมีข้อห้ามกันไฟล์ต้นฉบับอยู่แล้ว

เติมสูตรกับงานจริงหนึ่งชิ้น ให้ได้ไฟล์ที่ใช้ได้จริง

1. 1

   เริ่มจากคลิปเรื่องที่คุณอยากได้ที่สุด ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายที่สุด

   แรงที่คุณมีตอนนี้คือความอยากได้คลิปที่ใช้ได้จริง ถ้าเริ่มจากเรื่องที่ง่ายที่สุด คุณจะได้ไฟล์ที่ใช้ไม่ได้เหมือนกัน แล้วสรุปผิดว่าวิธีนี้ไม่เวิร์ก ทางที่ถูกคือเรื่องที่คุณจะเอาไปลงจริง

2. 2

   บริบทต้องมีคนที่ดู ไม่ใช่แค่ของที่ขาย

   คำว่าใครเป็นคนดูคือข้อที่ทำให้หน้าตาคลิปต่างกันมากที่สุด คนที่เดินผ่านร้านทุกเช้ากับคนที่ติดตามร้านอาหารบนโซเชียล เป็นคนละกลุ่ม ต้องการคนละแบบ ถ้าไม่บอก คลิปจะเป็นแบบกลาง ๆ

3. 3

   ระบุหน้าตาจนละเอียดระดับน่ารำคาญ

   บอกจำนวนฉาก บอกความยาวแต่ละฉาก บอกว่าต่อหนึ่งฉากมีภาพกี่ภาพและมีข้อความไหม ความละเอียดตรงนี้ทำให้เดือนหน้าเอาคลิปใหม่มาวางเทียบกับเดือนนี้ได้

4. 4

   เขียนข้อห้ามห้าบรรทัดขั้นต่ำเสมอ

   ห้ามเดา ห้ามสร้างเสียงแทน ห้ามแตะของต้นฉบับ ห้ามเปิดใช้ของที่ต้องจ่ายเงินโดยไม่ขอ ห้ามคิดเงินแล้วไม่บอก เจ็ดบรรทัดนี้ก๊อปติดไปทุกครั้งจนกลายเป็นนิสัย

5. 5

   ได้ไฟล์แล้วอ่านด้วยตาเสมอ อย่าเชื่อว่ามันถูกเพราะมันส่งมา

   สุ่มฉากหนึ่งไปเทียบกับรูปต้นทาง ถ้าตรง ให้เชื่อที่เหลือได้ ถ้าไม่ตรงแม้แต่ฉากเดียว ให้สั่งทำใหม่ทั้งใบ

บริบท
- ฉันเปิดร้านกาแฟเล็กที่เปิดตั้งแต่เช้า ตั้งอยู่ตรงข้ามตลาดสด ร้านที่แยกได้เพราะป้ายไม้เขียนด้วยมือ และกลุ่มคนที่ดูคลิปของฉันคือคนในละแวกที่เดินผ่านร้านทุกเช้า ดูบนมือถือ
- ฉันไม่ได้เขียนโค้ดและไม่รู้ว่าหนังสั้นทำจากอะไร ให้ตอบเป็นภาษาไทยธรรมดาที่คนไม่เขียนโค้ดอ่านรู้เรื่อง
- ของที่ฉันเตรียมไว้อยู่ในโฟลเดอร์ คลิปของฉัน แล้ว ชื่อไฟล์คือ หน้าร้าน-เช้า.jpg, เครื่องบด.jpg, บทคลิปเปิดร้าน.txt, เสียงบรรยายฉบับที่หนึ่ง.wav

งานที่ต้องการ
ทำคลิปสั้นวิธีชงกาแฟโบราณของร้าน ยาวประมาณ 50 วินาที แล้วเขียนทุกอย่างที่ได้กลับมาลงไฟล์ใหม่ในโฟลเดอร์ ผลงาน ชื่อ คลิปวิธีชงกาแฟ-01.md

รูปแบบผลลัพธ์
- ฉากละประมาณ 8 วินาที รวม 6 ฉาก แต่ละฉากมีภาพหนึ่งภาพเต็มจอ มีข้อความบรรยายหนึ่งบรรทัด และบอกว่าพูดอะไร
- ทุกฉากต้องบอกได้ว่าใช้รูปไหนและพูดอะไร โดยชี้ชื่อไฟล์รูปที่นำมาใช้
- ถ้าตรงไหนที่ไม่มีของมาใช้ ให้เว้นไว้แล้วรวบรวมไว้ท้ายไฟล์ในหัวข้อชื่อ ของที่ยังขาด
- บรรทัดบนสุดของไฟล์ให้สรุปเป็นตัวเลขว่าได้กี่ฉาก ใช้รูปกี่ภาพ และขาดอะไรบ้าง
- ทั้งไฟล์ยาวไม่เกินสองหน้ากระดาษ และห้ามมีย่อหน้าเล่าเรื่อง

ข้อห้าม
- เจ็ดบรรทัดข้อห้ามเดิมทั้งเจ็ดบรรทัด ไม่ต้องแก้แม้แต่บรรทัดเดียว

สังเกตว่าของที่เติมเข้าไปไม่มีอะไรฉลาดเลยสักบรรทัด มันคือการตอบคำถามสี่ข้อที่คนจ้างงานต้องตอบอยู่แล้วว่า ใครทำ ทำอะไร ส่งงานหน้าตาแบบไหน และห้ามทำอะไร ส่วนข้อห้ามเจ็ดบรรทัดเป็นของคงที่ ก๊อปติดไปทุกครั้ง

สั่งยาวแต่ไม่มีข้อห้าม กับ สั่งด้วยสูตรสี่ส่วน

สามอย่างที่ต้องทำก่อนปิดบทนี้

• ทำก๊อปสูตรเปล่าไปเก็บไว้ในโฟลเดอร์คลังคำสั่งเป็นไฟล์จริงวันนี้ แล้วเติมกับคลิปเรื่องที่คุณอยากได้จริงจนได้ไฟล์ออกมา ไฟล์แรกที่ได้จากสูตรของตัวเองคือของที่ทำให้เลิกกลัวการสั่งยาว ๆ
• จดจดไว้ท้ายไฟล์สูตรว่าครั้งนี้คุณต้องพิมพ์บอกเพิ่มอะไรหลังได้ของรอบแรก ทุกบรรทัดที่จดคือช่องที่สูตรยังขาด
• สังเกตสังเกตว่าเวลาคุณลืมเขียนส่วนไหน อาการที่ได้กลับมาตรงกับห้าอาการข้างบนข้อไหน ความสามารถในการมองออกเองว่าขาดส่วนไหน มีค่ากว่าการจำสูตร